Dag 13, 14 en 15

18 maart 2019 - Chicxulub Puerto, Mexico

De volgende dag gaan we naar een andere heel bekende waterval n.l. Aqua Azul.

Het is zo’n 65 km rijden door de bergen.

Eerst wil ik wat kwijt over de verkeersdrempels hier. Verkeersdrempels zijn een alom bekend fenomeen hier. Zodra je een dorp of een stad binnenrijd kom je ze geheid tegen. Ze worden hier “Reductor Velocidad” genoemd, wat een beetje voor zichzelf spreekt. We hebben ook wel een bordje gezien, met de tekst: “Vibradores” , wat óók voor zich spreekt.

Je hebt verschillende modellen, van die kleine geniepige drempels ter hoogte van een stoeprand, of van die hoge steile. Waag het niet om hier te hard overheen te rijden, want je wordt bijna gelanceerd. Ook op deze route door de bergen waren ze weer alom aanwezig, zodat je als bestuurder constant alert moest zijn.

Kennelijk hadden we er ergens één over het hoofd gezien. De klap kwam zo hard dat de ruitenwisser spontaan begon te wissen, de spiegels  bijgesteld moesten worden en Henk een rondje om de auto ging maken om te zien of alle wielen nog rond waren.

Auto’s hebben hier meer te verduren dan in Nederland.

Bij veel verkeersdrempels staan dorpelingen allerlei spullen te verkopen, omdat de auto’s toch langzaam voorbij komen.

Hier op de route had men een wat meer agressieve vorm van verkopen bedacht.

Men spande gewoon een touw met vlaggetjes over de weg, waardoor je bijna wel móest stoppen.Daarna werd je bestookt met allerlei aanbiedingen.

Ach, als je ziet hoe arm sommige mensen hier leven.

De watervallen heten  niet voor niets Aqua Azul. Het water is is lichtblauw van kleur.  Naast de watervallen is een hele toeristenindustrie ontstaan, waarbij de Furiade in het niet valt.

Henk neemt een duik in het heldere water. Met geoefende slagen zwemt hij tegen de stroom in. Maar hé, wat is dat? Er wordt een zijdelingse stroom merkbaar, die sterker is dan de zwemmer aankan en even later wordt de hij onvrijwillig over de rotsen een achterliggend watervalletje ingezogen, tot grote schrik van Willy die het vanaf de kant ziet gebeuren. Gelukkig zijn er wat overhangende takken naast de stroom waaraan hij zich kan vastgrijpen, want een 2e waterval dreigt al verderop. Na een stukje  op blote voeten door de jungle komt hij ongeschonden aan de overkant terecht waar een verontruste Willy zit te wachten.

Naast ons in het hotel, zitten een paar Canadezen , waar we mee in gesprek raken. Ze zijn de kou in Montréal ontvlucht. Vanaf Montréal is het maar vier uur vliegen naar Mexico en dat is minder als naar bijv. Vancouver,wat aan de andere kant van Canada ligt, zo vertellen ze.

Het volgende hotel in de stad Campeche valt een beetje tegen. Volgens booking.com zou er een koelkastje en een koffiezet apparaat aanwezig zijn, maar die zijn niet te vinden.

We gaan naar de receptie om een andere kamer te vragen. Er is inderdaad wel een andere kamer beschikbaar, maar ook hier geen koelkast en ook geen koffie zetapparaat. Bij de receptie staat echter een doos met een nieuwe “frigo”, deze wordt snel op een steekarretje geladen, uit de doos gehaald en in de nieuwe kamer neergezet. Ook wordt er ergens een koffieapparaat tevoorschijn getoverd en is iedereen tevreden .

Het ontbijt in dit hotel is iedere ochtend weer een verrassing .

Continental breakfast heet het, maar dat kan van alles betekenen. De ontbijtgelegenheid is op het terras naast het zwembad. De verbinding met de keuken bestaat uit een raampje waardoor de bestelling doorgegeven worden.

Helaas spreekt de vriendelijke dame van de bediening geen woord over de grens, zodat je er moeilijk achter komt wat er nou precies op het menu staat.

De tweede dag stonden er een soort gebakken broodjes op het menu met een dikke laag gesmolten kaas erop. Na afloop hadden we het gevoel een pizza als ontbijt te hebben genuttigd.

Campeche is een leuk oud stadje met veel gekleurde huizen en een oude stadsmuur eromheen.Het staat dan ook niet voor niets op de wereld erfgoedlijst. Er is een autovrije straat met waar veel restaurantjes zitten en je prima op straat kunt eten.

Als we terug naar het hotel lopen, komen we ineens het Canadese echtpaar uit Palenque tegen. We schudden ze vol verbazing de hand, want ze zouden de andere kant op reizen.” Hi Guys, did we meet each other before? “ zegt de man opeens. Oeps, het blijken een paar Engelsen te zijn, die er sprekend op lijken.

Zij zijn de kou in Engeland ontvlucht.

Foto’s

1 Reactie

  1. Miranda:
    18 maart 2019
    Wat een verhaal! Jullie maken wel wat mee, zeg!

Jouw reactie